Faktograficzna część każdej dokumentacji lokalnej powstaje z ksiąg, gotowa dla doradcy

Dokumentacja cen transferowych pokazuje organowi podatkowemu, że transakcje wewnątrz grupy są wyceniane tak, jak byłyby wyceniane między podmiotami niepowiązanymi. Składa się z dwóch części. Pierwsza to osąd: analiza funkcjonalna i analiza porównawcza, które czynią cenę obronną, i ta część należy do doradcy podatkowego. Druga to fakty: co każda spółka kupiła od podmiotów powiązanych i im sprzedała w minionym roku, według kontrahenta i kategorii, powiązane ze zbadanym sprawozdaniem, ze wskazaną umową regulującą dany układ.

To właśnie na części faktograficznej schodzi sezon. Obroty wewnątrzgrupowe siedzą w księgach, ale nie w kształcie, którego wymaga dokumentacja: zapisy niosą partnera handlowego, rodzaj dokumentu i konto księgi głównej, a przełożenie zapisów jedenastu spółek na sześć dokumentowanych kategorii to mapowanie, które ktoś odtwarza z pamięci co roku. Sumy muszą następnie zgadzać się ze sprawozdaniem finansowym, bo liczba, której czytający nie znajdzie w sprawozdaniu, jest pierwszą podważaną. Umowy są gdzieś: w rejestrze, na dysku, w skrzynce.

Niosą to trzy role i żadna nie jest właścicielem. Menedżer podatkowy grupy składa i formatuje, kontrolerzy spółek robią zestawienia zaraz po zamknięciu, a doradca czeka na fakty. Każda spółka wchodząca w obowiązek dokumentacyjny dokłada sześć kolejnych sekcji, a każda akwizycja niezmapowany plan kont, podczas gdy termin trzyma, bo wyznacza go ustawa. Ściskane jest nigdy nie formatowanie. Ściskana jest lektura.

Tak wygląda sezon dokumentacyjny w większości grup dokumentujących więcej niż kilka spółek.